Humaan papillomavirus: behandeling, oorzaken en preventie. Alle informatie

Humaan papillomavirus is een van de meest voorkomende ziekten waartegen niemand immuun is. Volgens medische statistieken van de Wereldgezondheidsorganisatie is ongeveer 70% van de wereldbevolking besmet met HPV en zijn de meeste geïnfecteerde mensen zich niet eens bewust van hun ziekte. Ondanks langdurig onderzoek naar de aard van het papillomavirus hebben wetenschappers nog geen manier gevonden om het volledig te genezen. Tegenwoordig is het alleen mogelijk om de activiteit van de veroorzaker van de ziekte te onderdrukken, maar onder invloed van bepaalde ongunstige factoren zal deze met hernieuwde kracht terugkeren.

Routes van infectie met HPV

Papillomavirus is een onaangename ziekte die het verschijnen van geslachtswratten (condyloma's), gezwellen op de huid en papillomen op de slijmvliezen van het strottenhoofd en de mondholte veroorzaakt. In feite vormt HPV zelf geen bijzondere bedreiging voor de menselijke gezondheid, maar de externe symptomen ervan bederven het uiterlijk, veroorzaken pijn bij beschadiging en kunnen zelfs oncologie veroorzaken. Vanwege het risico op een kwaadaardige tumor moet deze ziekte onmiddellijk worden behandeld, anders zijn de gevolgen onomkeerbaar.

Een infectie met het humaan papillomavirus verspreidt zich zeer snel. Het wordt voornamelijk in de baarmoeder overgedragen tijdens de zwangerschap (van moeder op kind) of door contact:

• door handdrukken;
• omarmen;
• bij het aanraken van een patiënt in het openbaar vervoer;
• tijdens geslachtsgemeenschap met een besmette persoon.

Op de tweede plaats staat het huishoudelijke circuit. In dit geval kunt u het virus oplopen:

• door dierenbont;
• bij het gebruik van persoonlijke hygiëneartikelen van anderen;
• bij het dragen van kleding of schoenen die toebehoren aan een besmette persoon;
• tijdens het bezoeken van openbare zwembaden, vijvers, douches.

Activering van HPV vindt niet onmiddellijk plaats. Vaak wordt de ziekte een jaar of twee na het binnendringen van het lichaam merkbaar, of manifesteert zich zelfs helemaal niet. Als er geen externe symptomen worden gedetecteerd, komt een met papillomavirus geïnfecteerde persoon terecht in een groep dragers en wordt hij een verspreider van de ziekte. Deze infectie kan bij afwezigheid van externe tekenen pas worden opgespoord na laboratoriumdiagnostiek, maar weinig mensen denken erover na totdat de ziekte de actieve fase ingaat.

Een interessant feit is dat de uiterlijke tekenen van de ziekte bij zwangere vrouwen tijdelijk zijn. De reden hiervoor ligt in het feit dat tijdens de zwangerschap het immuunsysteem van de aanstaande moeder verzwakt, waardoor de infectie voorheen in een latente vorm bleef. Na de bevalling worden de beschermende functies van het lichaam van de vrouw hersteld en kan de ziekte vanzelf verdwijnen.

Papillomavirus: niveau van oncogeniciteit en soorten gezwellen

Alle bestaande typen papillomavirus zijn onderverdeeld in verschillende categorieën, afhankelijk van het niveau van oncogeniciteit:

• veilige gezwellen;
• neoplasmata met een lage kans op transformatie in kanker;
• papillomen met een gemiddeld risico op het ontwikkelen van een kankergezwel;
• vooral gevaarlijke neoplasmata.

Op basis van medische praktijkgegevens treffen vooral gevaarlijke soorten papillomavirus in de meeste gevallen (70-94%) het vrouwelijk lichaam. Het veroorzaakt precancereuze aandoeningen in de urologie en gynaecologie, zoals baarmoederhalskanker.

Soorten papillomen

Volgens hun uiterlijk en locatie zijn alle papilloma's verdeeld in verschillende groepen:

• wratten – plantair op de voeten, vulgair op de vingers, jeugdige (platte) gezwellen op de huid;
• genitale wratten – geslachtsorganen, gebied nabij de anus, slijmvliezen in de vagina, mondholte, lippen.

Bovendien kunnen er tumoren op de stembanden ontstaan. In dit geval wordt de ziekte laryngeale papillomatose genoemd. Het wordt vaak gediagnosticeerd bij pasgeborenen en bij vrouwen die besmet zijn met condylomatose.

Belangrijk!

Als u niet tijdig een arts raadpleegt, kan het papillomavirus in een vergevorderd stadium komen en zal een persoon door het hele lichaam veel verschillende gezwellen met verschillende niveaus van oncogeniteit ontwikkelen. Het zal heel moeilijk zijn om massale papillomen te bestrijden.

Diagnose van de ziekte

Als u tekenen van papillomavirus op de huid waarneemt, moet u onmiddellijk contact opnemen met een specialist in infectieziekten of een dermatoloog. Als er gezwellen op de geslachtsorganen verschijnen, moet de patiënt een gynaecoloog (voor vrouwen) of een uroloog (voor mannen) bezoeken. De arts is verplicht een visueel onderzoek uit te voeren en een hoofddiagnose te stellen. Hierna wordt de patiënt voor onderzoek gestuurd. Dit is een verplichte procedure, omdat er naast HPV nog veel andere ziekten zijn, waarvan de externe symptomen sterk lijken op de tekenen van een papillomavirusinfectie.

PCR-analyse

Polymerasekettingreactie (PCR) is de meest gebruikelijke laboratoriumdiagnostische methode. Als biomateriaal worden bloed, schraapsels van de huid of slijmvliezen van de geslachtsorganen gebruikt.

Na het nemen van een monster patiëntenweefsel gebruikt het laboratoriumpersoneel speciale enzymen die RNA- en DNA-deeltjes van het humaan papillomavirus uit het biomateriaal kopiëren. Vervolgens worden ze door een database met infectieziekten ‘gerend’, waarbij het type infectie en de concentratie ervan worden geïdentificeerd.

Er zijn veel redenen waarom PCR-analyse de belangrijkste methode is voor het diagnosticeren van papillomavirus. Onder hen is het de moeite waard om de belangrijkste voordelen van deze methode te benadrukken:

• verhoogde gevoeligheid - de ziekte kan onmiddellijk worden gedetecteerd nadat deze het lichaam is binnengekomen;
• veelzijdigheid – absoluut elk biomateriaal is geschikt voor analyse;
• groot dekkingsgebied - hiermee kunt u alle soorten HPV identificeren die in één keer in het lichaam aanwezig zijn;
• snelheid van analyse - resultaten worden binnen enkele uren bekend;
• hoge nauwkeurigheid - de techniek geeft nooit onjuiste resultaten (uitzonderingen zijn onder meer schendingen van de technologie voor het uitvoeren van diagnostische maatregelen, wat uiterst zeldzaam is).

Bovendien moet worden opgemerkt dat de kosten van de analyse acceptabel zijn. De prijs van PCR is veel lager in vergelijking met andere methoden voor het diagnosticeren van HPV.

Digene HPV-test

Nog niet zo lang geleden verscheen de Digene-technologie in de geneeskunde, waarmee het mogelijk is alle soorten infecties met het humaan papillomavirus op te sporen, van lage niveaus van oncogeniciteit tot bijzonder gevaarlijke typen van de ziekte. Ondanks dat deze techniek nieuw is, wint deze snel aan populariteit. In Europese landen wordt het bijvoorbeeld al als effectiever erkend dan PCR-analyse.

Het belangrijkste voordeel van de Digene HPV-test is dat deze, in tegenstelling tot PCR, niet alleen het papillomavirus kan identificeren en het type ziekte kan vaststellen, maar ook het niveau van de oncogeniciteit ervan kan bepalen. Dankzij dit kan de arts de behandeling correcter selecteren en de kans op het ontwikkelen van kanker als gevolg van HPV tot een minimum beperken.

Een secundair positief kenmerk van deze diagnostische methode was de nauwkeurige bepaling van de concentratie van virale cellen in het lichaam. Bij het ontcijferen van tests letten artsen op dit kenmerk, omdat op basis daarvan het verloop van de therapie wordt geselecteerd.

Alle methoden voor de behandeling van het humaan papillomavirus

HPV is geen doodvonnis! Het is onmogelijk om er volledig vanaf te komen, maar het is heel goed mogelijk om te gaan leven zonder de externe manifestaties ervan.

Het behandelingsregime voor een infectie met het humaan papillomavirus omvat drie fasen:

1. Verwijdering van externe ziekteverschijnselen (gezwellen);
2. Het voltooien van een cursus medicamenteuze behandeling;
3. Versterking van het immuunsysteem om terugval te voorkomen.

Het hele genezingsproces van HPV moet worden uitgevoerd onder toezicht van een arts. Als u er zelf wijzigingen in aanbrengt, kan dit gezondheidsproblemen veroorzaken of de effectiviteit van door een specialist voorgeschreven medicijnen verminderen.

Belangrijk!

Artsen bieden de mogelijkheid om zelfstandig aanvullende methoden te gebruiken om het virus te bestrijden (traditionele medicijnen, spreuken, medicinale baden), maar voordat u ze gebruikt, moet u de arts hiervan op de hoogte stellen.

Basismethoden voor het verwijderen van gezwellen

Het wordt niet aanbevolen om de gezwellen zelf te verwijderen, omdat elke schade aan papilloma of condyloma de transformatie van de overblijfselen van het neoplasma in een kankergezwel kan veroorzaken. Om veilig van externe infectiesymptomen af te komen, moet u professionele technieken gebruiken:

• invriezen met vloeibare stikstof;
• vernietiging van radiogolven;

• elektrocoagulatie;
• laser therapie.

Algemene contra-indicaties voor het hardwarematig verwijderen van papillomen zijn:

• de aanwezigheid van chronische ziekten die zich in de acute fase bevinden op het moment dat u het medisch centrum bezoekt;
• schade aan de huid op de plaats van de groei;
• vermoeden van maligniteit van het neoplasma;
• huidinfecties.

Daarnaast kan de cliënt de operatie worden ontzegd als hij onder invloed van drugs of dronken is.

Excisie van de groei met een scalpel

In sommige bijzonder gevorderde gevallen zal de patiënt hulp moeten zoeken bij een chirurg. Deze radicale methode om gezwellen te bestrijden wordt alleen voorgeschreven als het papilloma meer dan 4-5 cm is gegroeid of als de persoon contra-indicaties heeft voor een of andere cosmetische ingreep.

Een operatie is de enige effectieve manier om grote wratten en grote groepstumoren te verwijderen. De nadelen waren:

• het verschijnen van een litteken na een operatie;
• behoefte aan anesthesie (lokaal of algemeen);
• lange revalidatieperiode.

Chemotherapie

Als er een klein enkelvoudig papilloma is, kan de patiënt chemotherapie gebruiken. Het is gebaseerd op het gebruik van medicijnen voor uitwendig gebruik, die doordringen in de diepe lagen van de epidermis en de basis van de groei vernietigen. Als gevolg hiervan sterft het onder invloed van agressieve chemische verbindingen af en valt het af, waardoor een nauwelijks merkbare depressie achterblijft.

Het nadeel van deze behandelmethode is dat de componenten in de antipapillomaproducten ook gezonde huidcellen verbranden. Bovendien kan chemotherapie de condylomen en wratten in de mond of geslachtsorganen niet verwijderen vanwege het risico op beschadiging van de slijmvliezen.

Verloop van de medicamenteuze behandeling

Tot op heden is het niet bekend hoe het papillomavirus voor altijd kan worden genezen. De werking van alle bestaande medicijnen tegen HPV is gericht op het onderdrukken van de activiteit van de infectie en het versterken van het immuunsysteem, dat zelfstandig de ontwikkeling van de ziekte kan blokkeren.

Complexe medicamenteuze therapie omvat verschillende soorten medicijnen:

• antiviraal;
• immunostimulantia;

Antivirale middelen stoppen de ontwikkeling van infecties en immunostimulantia versterken de beschermende functies van het lichaam, waardoor de ziekte vervolgens latent blijft.

De keuze voor een bepaald medicijn hangt af van de individuele kenmerken van het lichaam van de patiënt.

Injecties zijn een alternatief geworden voor orale medicatie.

Versterking van het immuunsysteem

In tegenstelling tot antivirale en immunostimulerende medicijnen kunnen vitaminecomplexen worden geselecteerd op basis van de persoonlijke voorkeuren van de patiënt. Ze vormen niet de basis van de therapie en behoren tot middelen die bedoeld zijn om het menselijk lichaam te ondersteunen in de strijd tegen infecties.

Belangrijk!

Indien gewenst kunnen tabletvitamines worden vervangen door gezond voedsel. Om het gebrek aan voedingsstoffen in het lichaam te compenseren en de beschermende functies te herstellen, volstaat het om over te schakelen op plantaardig voedsel dat rijk is aan vitamine E, C en D.

Preventie van papillomavirus

Er zijn verschillende groepen waarin alle bestaande preventieve maatregelen voor papillomavirus zijn onderverdeeld:

• preventie van infectie, rekening houdend met de manier waarop de infectie zich verspreidt (primaire preventie);
• vroege diagnose van de ziekte;
• het lichaam beschermen tegen herinfectie na het ondergaan van een therapiekuur.

In het eerste geval moet een persoon zichzelf op alle mogelijke manieren beschermen tegen infectie. Om dit te doen heeft hij nodig:

• stop met het hebben van promiscue seks;
• was uw handen na een bezoek aan openbare plaatsen;
• persoonlijke hygiëne handhaven;
• vermijd het bezoeken van dubieuze schoonheidssalons (het is juist vanwege onvoldoende desinfectie van cosmetische of manicure-instrumenten dat de kans op het oplopen van het papillomavirus in het kantoor van een schoonheidsspecialist vrij groot is);
• eet goed;
• draag schoenen wanneer u zwembaden of baden bezoekt;
• versterk uw immuunsysteem;
• Maak uw huis regelmatig schoon.

Ondanks het opvolgen van deze aanbevelingen is er nog steeds een kleine kans om HPV op te lopen. Daarom staan artsen erop om regelmatig een specialist in infectieziekten te bezoeken en biomateriaal voor analyse in te dienen. Dit zal helpen om het virus tijdens de incubatieperiode te identificeren en er snel vanaf te komen.

Als er toch een infectie optreedt en de ziekte zich extern begint te manifesteren, zullen geen enkele preventieve maatregelen van nut zijn. Alleen een speciaal geselecteerde behandeling zal hier helpen, waarna u ervoor moet zorgen dat terugval van de ziekte wordt voorkomen. Om dit te doen, moet u de regels van primaire preventie volgen en nog eens 2-3 weken onder toezicht van een arts blijven.

Zal het HPV-vaccin vrouwen beschermen?

Ondanks het feit dat er geen 100% genezing bestaat voor het papillomavirus, kunnen vrouwen infectie met sommige kankergevaarlijke vormen van de ziekte vermijden. Hiervoor zijn twee medicijnen ontwikkeld.

Deze middelen worden toegediend als een injecteerbare oplossing en helpen het lichaam te beschermen tegen verschillende soorten HPV (6, 11, 16, 18, 33, 45).

Vaccinatie met deze middelen vindt plaats in drie fasen:

1. De eerste dosis is op de dag van injectie;
2. Tweede dosis – na 60 dagen;
3. De derde dosis is zes maanden later.

Na vaccinatie verkrijgt het lichaam het vermogen waarmee het virale cellen kan doden, waarvan het DNA deel uitmaakte van het medicijn, op voorwaarde dat de persoon er niet eerder mee besmet is geweest. Daarom ondergaat een vrouw vóór het injecteren van het geneesmiddel verplichte laboratoriumdiagnostiek.

Om de immuniteit zo uitgesproken mogelijk te maken, moet vaccinatie vóór de leeftijd van 18 jaar worden uitgevoerd. Sommige ontwikkelde landen hebben deze procedure verplicht gesteld en alle middelbare scholieren ondergaan deze procedure.

Indien nodig kunt u profiteren van betaalde vaccinatie in een privékliniek.